ABD’ye turist olarak gelmiş her Türk buralara hayran kalarak geri döner. Çünkü bunlar, 2-3 haftalığına New York,Chicago, San Francisco,Los Angeles, Miami vb. gibi yerlere giderler. Otelde veya bir arkadaşlarında kalıp, sabah akşam, müze, park, disco, bar gezerler. Sonuçta da gayet eğlenceli zaman geçirirler. Belli bir düzeni olan ülkede iyi zaman geçirdikleri için mutlu dönerler ve her iyi ani gözlerini aça aça anlatırlar.Bir de buraya çalışmaya veya okumaya gelen Türkler vardır. Bunlar doğal olarak her gün park, bahçe gezemezler. Oturup gerçek Amerika’da yaşamak zorundadırlar. Zaten bir de Midwest’te falan yaşıyorlarsa isteseler de eğlenemezler. Bunların ruh halini yaşadıkları süre ile orantılı olarak anlatmak lazım;
a) İlk 2 yılda bütün Türkler Amerikalıları yavaş ve eksik düşünen,pratik zekaları olmayan insanlar olarak görür. Nasıl olup da, bu kadar”mankafanın” bir araya geldiği bir ülkenin bu kadar ileri olabileceğini düşünürler.Türklerin ne kadar zeki olduğu ile övünürler. Zaten milliyetçilikleri de bu dönemde çok artar. Türkiye’nin aslında insan problemi olmadığını,çok kısa bir sürede hak ettiği yere geleceğini söylerler.
b) Amerika’da 2 ile 4 yıl arasında yaşamış olan Türkler, aslında bu kadar “mankafanın” üstünde yaşayan güçlü bir sistem olduğunu görür.Bu sistemin Türkiye’ye nasıl uygulanabileceği üzerine kafa yorarlar. Bu dönemde, her biraraya geldiklerinde birkaç kere vatan kurtarırlar.
c) Amerika’da 4 ile 7 yıl arasında yaşamış Türkler, aslında “mankafalılığın” çok zekice bir şey olduğunu,işini yaptığın sürece ister zeki, ister mankafa ol, sistem içinde yükselebileceğini,yükseldikçe de “mankafalılığın” mutluluğu arttırıcı bir özellik olduğunu görürler. Türkiye’nin aslında “mankafalı” azlığından bir yere gelememiştir sonucunu çıkarırlar.
d) Amerika’da 7 ile 10 yıl arasında yaşamış her Türk, artık Türkiye’nin kurtulmayacağına inanmıştır. Kendisinin kurtulup kurtulamayacağı üzerine kafa yormaya başlar. Nasıl mankafalı hareket etmek gerektiği üzerine düşünür. Yine de yeterince parayı kazanıp Türkiye’ye geri dönmenin hayalini kurar. Yeterince para kazanmayı da zengin olmak için değil,Türkiye’de geçim derdine düşmemek için isterler.(Çünkü Türkiye’deki iş ortamından korkarlar.)
e) 10 seneden sonra artık geri dönmek için çok geç olduğunu anlayanlar kendilerini en doğrusunu yapmış olduklarına inandırırlar. Türkiyeyi kötülemeye başlarlar. Bunların bir kısmı tekrar Amerikalıların mankafa olduğunu düşünerek kendini bir şekilde toplumdan üstün görmeye çalışır, bir kısmı da kafa yormadan uyum sağlamaya uğraşır.
Bir de buralara geçim sıkıntısından herhangi bir işte çalışmak için gelen Türkler vardır. (ki çoğu garsonluk veya taksicilik yapar.) Onları gerçekten tebrik etmek lazım çünkü Amerika’nın o yüzü ile uğraşmak çelik gibi sabır ister.
Cenk Seran
