Hiç o yana bu yana atmayalım kendimizi. Ligimizden hangi takımı çıkartırsak çıkartalım Avrupa‘da kalburüstü kulüplere denk geldiğimiz anda olduğumuz yerde çakılır kalırız işte böyle.
Bu hafta biraz fazla oluyorum farkındayım. Halbuki Trabzonspor odaklı yazımı daha yeni yazmıştım ve sizler de yeni okumuştunuz ki, aradan 2 gün geçmeden bir yazım daha çıktı ortaya. Kusura bakmayın ancak bu akşamki maçı izledikten sora bu yazıyı yazmadan da edemedim. Maçın anlatılacak pek bir tarafı yok aslında. Pekii, ben ne anlatacağım ki şimdi? Sorunun cevabı hemen alttaki satırlarda. 🙂
Bu akşam şampiyonlar liginde çeyrek finale kalma mücadelesinde Chelsea-Galatasaray müsabakasını izledik. Maçta topu oynayan ve oynatan Chelsea, mücadele edip yorulan ise Galatasaray‘dı. Chelsea‘nin çeyreği kadar varlık gösteremeyen Galatasaray maçtan 2-0 lık mağlubiyetle ayrılırken çeyrek finale çıkan taraf ise tabii ki Chelsea oldu.
Nedir şimdi durumumuz? Şampiyonlar liginde ve UEFA Avrupa liginde iki takımımız da Çeyrek finale kalamadan elendiler. 2000 li yılların başlarında üst üste başarılar kazanan, Avrupa‘da kupalar kaldıran, dünya üçüncülükleri tadan takımlarımız var iken, başarı çıtasını daha da yukarılara çıkartmayı amaçlarken neden basamaklarca gerilere düştük? Neden başarılarımıza tesadüf deniliyor?
Nedenlerini öğrenmek için kendimize birkaç soru soralım.
1-Futbol artık büyük bir endüstri. Bu endüstride oynanan futbolu ürün olarak gördüğümüzde bu ürünün kalitesini arttırmak için neler yapıyoruz?
2-Ürünümüz, yani liglerimiz başka ülkelerin futbol seyircileri tarafından izlenilmek isteniyor mu? Bizde İngiltere, İspanya, Bundesliga ve hatta Rusya ligi maçlarının yayınlandığı gibi, hatta bu maçların dijital platformlarda belirli ücretler karşılığında seyrettirildiği gibi, başka ülkelerin TV kanallarında da bizim lig maçlarına ücret ödeniyor mu? Bırakın ücret ödenmesini maçlarımız yayınlanıyor mu?
3-Genelde görürüz, bir arkadaşımız yabancı bir ülkeye gittiğinde paylaştığı resimlerin arasında o ülkenin ünlü takımının stadında çekilen bir kare fotoğraf muhakkak olur. Hatta denk gelmişse o takımın maçını seyrederken bir iki kare fotoğrafı da paylaşıma sokulur. Pekii, bizim ülkemize gelen turistlerin kaçı ülkemizdeki kulüplerin stadına gelip resim çektirirler, ya da onlardan kaçı maçlarımızdan birini seyreder?
4-Ülkemizde seyirciler, aynı bu akşam Chelsea stadında gördüğümüz gibi, bırakın saha kenarlarını, kale arkalarında bile sahaya uzansalar dokunacak kadar yakın olabiliyorlar mı? Ve herkes yerli yerinde oturabiliyor mu?
5-Yabancı ülkelerin statlarında bizim kadar meşale kullanılmakta mı? Meşaleyi stada sokamasalar da, tribünden aşağıya ip sarkıtıp yukarı çekmeye çalışan, ya da seyircisiz maçta bile paraşütle stada meşaleyi gönderebilen cin akıllılar bu eyleme oralarda da cesaret edebiliyorlar mı?
6-Yabancı ülkelerde bizdeki gibi taraftar grupları mı var, yoksa taraftarlar mı?
7-Bedava kombine onların diline nasıl çevriliyor? Hiç duymuşlar mıdır?
8- Ülkemizden dışarıya kaç futbolcu gönderebildik? Bunların kaçı başarılı oldu? Ülkemize emeklilik yaşı gelmiş kaç futbolcu geldi? Kaçı emeklilik ikramiyesi kadar büyük meblağlara oynadı ve gitti.
9-Ülkemizde oynanan müsabakaların zorluk derecesi nedir? Hafta sonu dandik, seyir zevki düşük, sürekli hakemin ön plana çıktığı bir maçı oynadıktan sonra, hafta içi kalburüstü bir Avrupa takımı ile boy ölçüşebilir miyiz?
10-Rakip takıma giden bir futbolcu sahamıza geldiğinde Chelsea’nin Drogba’ya yaptığı gibi “Efsane Drogba” vb. pankartlarla sevgi ile mi karşılarız, yoksa küfürler yabancı cisimler eşliğinde mi karşılarız? (Cevap: Genelde pek iyi karşılamayız, istisna: Trabzonspor-Beşiktaş maçında rakip takıma transfer olan eski kaptan Tolga Zengin’in Trabzonspor tribünlerince “Tolga” nidalarıyla onurlandırılması, maç sonrası tribünlere çağırarak sevgi gösterilerinde bulunulması)
11-Avrupa’da maç yöneten hakemlerimiz, Türkiye‘deki maçlarda nasıl performans gösteriyorlar?
12–Liverpool-Juventus maçında yaşanan Heysel faciası gibi bir facia bizde olsaydı, dönemin İngiltere başbakanı Margaret Thatcher gibi “Önce holiganizmi kendi içimizden temizlememiz gerekiyor. Bunda başarılı olursak, gelecekte bir gün belki yeniden Avrupa kupalarına katılabiliriz” diyerek sadece Liverpool‘u değil bütün ülke takımlarını 5 sene boyunca Avrupa’ya göndermeyerek önce içimizdeki hastalığı temizlemeye mi çalışır mıydık? Yoksa bütün yetkililerimiz aracılığı ile cezayı azaltmak ve olayın üstünü kapatmak için mi çabalardık? (Holigan denilen İngilizlerin bugün neredeyse sahanın içinde oturacak kadar yakın bir mesafede maçları medenice izlediklerine şahit oluyoruz görüldüğü üzere)
13- Yabancı ülkelerde bir maç 90 dakikadan daha uzun sürede, spor programlarında tartışılıyor, yorumlanıyor mu? O ülkelerde Telegol vb. spor programları ve bu programlardaki gibi skeçler var mı?
14- Ve en önemlisi, o ülkelerde şike vb. sebeplerden suçlu bulunan takımlar gereken cezaları alarak, rehabilite ediliyorlar mı? Yoksa suçlarının üstü örtülüp, ortalık daha da bulandırılarak ülkedeki kin ve nefret duyguları daha da mı körükleniyor?
15- Bizde hata yapan veya suç işleyen yöneticiler Bayern Münih gibi büyük bir kulübün başkanı olan Uli Honess‘in vergi kaçırmak suçu ile yargılanması ve suçlu bulunması gibi bir durumda olsalar, Honess gibi “ Hayatımda yaptığım en büyük hataydı” diyerek hatayı kabul edip karara saygı mı gösterirler? Yoksa kararı tanımayıp “kuvvetle inkar politikası” sürdürüp, bu politikalarına ellerinden gelen her türlü kavramı ve argümanı da katıp kitleleri de peşlerinden sürükleyerek kendi çıkarları için ellerinden ne gelirse onu mu yaparlar?
Sorularım bu kadar.
Deveye sormuşlar boynun neden eğri, demiş nerem doğru ki? Yukarıdaki sorulara verilecek cevaplar ve o cevapları değiştirmeye başladığımız günler Avrupa’da kalıcı başarılara doğru yelken açarız.
Yoksa bugünkü gibi ChelseAL baştan…
Ercüment Yılmaz / Trabzon
