Güller Geçitinin Ardından. Bir önceki yazımda anlattığım güller şöleninden biraz daha bahsetmek istiyorum bu yazımda. Mahmut Ekenel yazdı.
Güller Geçitinin Ardından
Bir önceki yazımda anlattığım güller şöleninden biraz daha bahsetmek istiyorum bu yazımda. Birgün öncesinden gelmişti yüzbinlerce insan tören alanına. Güller geçit töreninin yapılacağı güzergah santim santim paylaşılmıştı. İnsanlar uyku tulumlarını, taşınabilir sandalyelerini, masalarını, portatif TV’lerini, tüp-gazlı mangallarını, kart oyunlarını alıp gelmişlerdi. Gece boyuca kimileri sarıldıkları batteniyeleriyle film izliyor, kimileri kart oyunları oynuyor, kimileri sohbet ediyordu. Bazı gençler yoldan geçen insanlarla şakalaşıyor, bazıları da bilgisayar oyunlarıyla vakit geçiriyorlardı. Her kesimden, her renkten, her yaştan insan vardı sokaklarda gece boyunca.
Tören alanında gezinirken aklıma geçen sene uygulanmaya başlanan sigara yasağı gelmişti. Geçen seneden itibaren tören güzargahında sigara içmek yasaktı. O akşam tören güzergahında biraz gezindim; gerçekten hiçkimse sigara içmiyordu. Köşede bekleyen polislere yaklaştım ve sordum. Acaba bu akşam hiçkimseye sigara içmemesi için uyarı vermişler miydi? Hayır cevabı ister istemez moralimi bozmuştu. Belki dedim kendi kendime, sabaha kadar beklemekten sıkılırlar ve kesin içer birkaç tanesi. Ertesi sabah erkenden tören alanını dolaştım yine. Tekrar büyük bir hayal kırıklığı. Sokaklarda yüzbinlerce kişi; ama sigara içmeyen yüzbinlerce kişi. Neden Amerikalılar bütün kurallara gönülden uyuyorlardı acaba? Aklıma Türkiye’deki bir havaalanı geldi birden. Bavullarımı beklerken girdiğim tuvalette üç kişi sigara içiyorlardı; hem de sigara içilmez yasağının hemen altında. Biz neden uymuyorduk acaba?
Geçit töreni çok güzel başlamıştı. Derken birden büyük bir uğultu geldi gökyüzünden. Teknolojinin harikalarından biri geçiyordu kafalarımızın üzerinden. Bu bir B-2A Stealth bombardıman uçağıydı. Halkın tepkisi inanılmazdı. Bütün kalabalık ayağa kalkmıştı.Herkes bütün gücüyle, çığlık çığlığa “ABD, ABD, ABD” diye bağırıyordu. Aklıma St Louis şehrindeki 4 Temmuz Bağımsızlık Törenleri geldi birden. Şehrin yanındaki devasa çelik kemerin altında birkaç milyon kişi toplanırdı. Amerikan Hava Kuvvetlerinin en son model uçakları tören alanının etrafında tur atarlardı. Yerden dik olarak havalanabilen Harrier uçağının yaptığı büyük gürültü bile insanların alkışlarının gölgesinde kalırdı. Her renkten, her ırktan milyonlarca Amerikalı ayağa kalkar ve hepbereber dakikalarca bağırırlardı “ABD, ABD, ABD” diye. Haklıydılar; bunlar onların icatlarıydı. Dünyaya teknolojinin son harikalarıyla meydan okuyorlardı ne de olsa.
Aklımdan güzel ülkem geçti. Milli bayramlarımızı düşündüm. Şanlı ordumuzun uçaklarının, tanklarının, tüfeklerinin, arabalarının yabancıların icadı olduğu aklıma geldi. İçimden şöyle geçirdim: Atamızı gerçekten mutlu etmek istiyorsak çok çalışıp teknolojide diğer ülkeleri geçmemiz lazım. Çok çalışıp bize kafa tutan ülkeleri bilimde yenmemiz lazım. Ürettiğiniz teknoloji ile dünyaya hükmetmemiz lazım; ve her milli bayramımızda ürettiğiniz teknoloji harikaları önünüzden geçerken daha büyük bir coşkuyla bağırmamız lazım: Türkiye, Türkiye, Türkiye.
Mahmut Ekenel
