Bir daha ısınamayacaksın, soğuyan ellerin uzanamayacak dostluklara!
En azından bir kez olsun geriye bakma fırsatın var… Çiçeklerle dostluğunun süresini… sevginden aldığın hazları… iç güzelliğinle saçtığın ışıkları bir daha gözden geçir!
Ne yazık ki
Senin yarınlarına onlar karar verecekler.
Belki bir daha mart gelmeyecek. Karlar içine gömülemeyecek çocuk ayakların. Senden sonra okullardan savaş izleri silinemeyecek. Sen anılacaksın kitaplarla.
Kan izlerini görmeden, acıları hissetmeden son bir defa daha sarıl ananın kollarına
Nefes nefese
Vedalaş çiçeklerle.
Acılar duygularına adım attıkça zaman daralıyor.
Anıların
Saplanırken yüreklerine yaşayanların
Sen asla unutulamayacaksın.
Öfkeleri olduğu yerde bırakmak yerine
Neden savaşmak istiyorlar? Ne istiyorlar senden hiç düşündün mü?
İçlerindeki düşmandı onları harekete geçiren! Biliyorum kendileriyle bile dost olamayanların çılgınlıklarıyla karşı karşıyasın.
Elimden bir şey gelmiyor ! Özünde ölümler, gözyaşları olan savaşlarla seni hedef alan düşmanlıklara engel olamıyorum.
Sen çok küçüksün… Seni çok seviyorum!
Korkuya gölge, ağıta malzeme arayanların reçetelerindeki fos duygular yarın bir bir ortaya dökülecek… Tutkular kan lekelerini mürekkepleriyle yazarkan ellerini titretecek bazılarının. Gözlerin arkada kalmasın çocuk!
Sofra başında bir lokma ekmeği yemeden aç acına gözyaşlarıyla düşerse üzerine anan, ona gülümsemeyi unutma!
Şu an çıkar kokan savaş tacizleri altında yaşıyorsun Irak pencerelerinde titriyor.
Yaşlı çizgiler senin de peşine düşüyor!
Biliyorum tank uçlarında çiçekler yaşayamaz… Savaş sevgi değil acı taşır evlere !
Kan izlerini görmeden, acıları hissetmeden son bir defa daha sarıl ananın kollarına
Nefes nefese
Vedalaş çiçeklerle.
Acılar duygularına adım attıkça zaman daralıyor.
Üzeyir Lokman ÇAYCI /Mantes la Ville, 01.03.2003
What Is Written in the Dark by War
You can no longer warm your cold hands, nor offer them in friendship. You have time to look back only once to see the life of your friendship with the flowers, the pleasure you take in love, the light ignited in your heart of hearts.
It is most unfortunate, but there are those who decide your tomorrows. Perhaps the month of March will not return, and the feet of a child will not break the snow. The marks left by war will not longer retire in the schools after you. Books will speak of you. Throw me once more into the arms of my mother, before the bloody marks show, before the agonies. Bid adieu to the flowers, their breath cut off. The time narrows and suffering tramples on your sentiments.
You will never forget while memories sink into living hearts. Why do they wish to make war instead of leaving their fears and resentments? Have you ever though about what they want of you? It is their internal enemy that mobilizes them!
I know that you find yourself facing the folly of those who cannot hear themselves. I can do nothing! I cannot prevent the animosity that makes you a target of killing and sorrow. You are a tiny tot – I love you dearly! Tomorrow the poisons embedded in the recipes of those who seek cover for their fears and complaints will slacken…passions will surely cause hands to tremble while they design with blood as their ink. You can be sure of it my child!
If your starving mother falls on her tears at the table before she can eat a morsel of bread, do not forget to give her a smile, my child! At present, you see who smells like oil, under the menacings of war. Iraq vibrates before your windows, and old lives. I know that flowers do not live in the mouths of canons…war holds grief, not joy, in its foyers! Throw yourself once more into the arms of your mother before the blood flows, and the suffering.
Üzeyir Lokman ÇAYCI/Mantes la Ville, 01.03.2003
French free verse translated into English free verse by Joneve McCormick
ESCRITO EN LA OSCURIDAD POR LA GUERRA
No podrás más calentarte,
tus manos frías ya no se tenderán a la amistad.
Tienes el tiempo justo para mirar atrás
y observar lo que alguna vez fue y ya no es.
Repasa por un momento la época
de tu amistad con las flores,
el dulce placer de amar,
la luz que derramabas desde la tierna belleza de tu corazón.
Es triste pero aquí están quienes deciden tus mañanas.
Quizás no alcances el mes de marzo.
Tus pies de niño no podrán hundirse más en la nieve.
Después de ti,
las marcas de la guerra
jamás serán borradas de las escuelas.
Los libros hablarán de ti.
Métete por última vez
entre los brazos de tu madre,
antes de ver las huellas de muerte de la sangre,
de experimentar el sufrimiento.
Con la respiración contenida, dile adiós a las flores.
El tiempo se estrecha
a medida que la penas pisotean tus sentimientos.
Jamás serás olvidado
mientras tu recuerdo esté sembrado
en el corazón de los vivos.
En vez de dejar en su lugar la cólera,
¿porqué desean hacer la guerra?
¿Jamás has pensado tú,
qué desean ellos de ti?
Es su propio enemigo interno quien los mueve.
Yo sé que te encuentras de cara a la insania
de quienes no pueden entenderse a sí mismos.
No puedo hacer nada.
No puedo impedir la animosidad
de quienes hacen de ti una víctima de guerras
cuya esencia es la muerte
y la provocación del llanto.
¡Tú eres tan pequeño y te amo tanto!
Mañana, serán exhibidos, unos tras otros,
los falsos sentimientos contenidos en las recetas y los ingresos
de quienes buscan la oscuridad para sembrar el miedo
y temas para canciones tristes.
Las pasiones harán temblar las manos de algunos
mientras ellos dibujan manchas de sangre con su tinta de fuego.
¡De eso puedes estar seguro, mi niño!
Si en la mesa, tu madre hambrienta cae sobre ti, llorando,
antes de probar un bocado de pan,
no olvides sonreírle, mi niño.
En el presente, tú vives bajo amenazas de guerra
que buscan el petróleo.
Irak vibra delante de tus ventanas.
Las viejas líneas igualmente se ponen a seguirte.
Yo sé que las flores no viven en las afueras de los cañones.
La guerra trae pesadumbre a los hogares, no alegrías.
Métete por última vez
entre los brazos de tu madre,
antes de ver las huellas de muerte de la sangre,
de experimentar el sufrimiento.
Con la respiración contenida, dile adiós a las flores.
El tiempo se estrecha
a medida que la penas pisotean tus sentimientos.
Üzeyir Lokman ÇAYCI/Mantes la Ville, 01.03.2003
Traduit par by Yakup YURT en français
