Bu sene kendime faydalı bir hoby buldum. Bahçede bulduğum her boşluğu kazıp birşeyler ekmeye başladım. Bahçe delik deşik oldukça bazen eşim kızıyor, ama kızaran domatesleri gördükçe onun da hoşuna gidiyor.
Her sabah yatağımdan kalkar kalkmaz ilk isim bahçeye çıkıp yeşeren tohumlara, yeni açan çiçeklere bakmak, ve varsa olan bezelyeleri çocuklar için toplamak. 4 yasındaki oğlum Umut bezelyeleri “ham nam nam” sesleri çıkararak “tavşan” gibi şirin hızlı hızlı “kimse kapmadan yiyeyim” der gibilerinden bitiriveriyor hemen. Umut’um benim küçük saksılardan arta kalanlara toprak koyup içine etraftan kopardığı çiçekleri dikiyor, hızlı bir başlangıç yapmak için. Domateslerimin arasında boş kalan yerlere yerleştiriyor kendi saksılarını, düzenliyor. Maydanozları bir tarafa, biber fidelerini bir tarafa … minik bahçıvan diyorum.
Eren, 18 aylık miniğimiz, bazen eline geçirdiği sopayı sağa sola savuruyor, minik oyun kürekleriyle de hazırladığım bahçe topraklarını karıştırmaktan zevk alıyor. Ha bir de çiçekleri arada bir yolmaktan … bazen de eğilip kokluyor şirin minik bir cadı edasıyla. Geçenlerde yine dayanamayıp birsürü çiçek aldım, daha parasını ödeyemeden saksılardan birinde açan çiçeklerin hepsini kopardı. Ona da minik cadalozum diyorum:)
Bahçemde neler yok ki! Çeşit çeşit domatesler, salatalık, biber, kavun, çilek, fasulye, bezelye, chives, marul, kabak, balkabağı, kavurmalık yeşillikler, patlıcan, bamya, turp, sarımsak, semiz otu, dere otu, maydanoz, nane, fesleğen… Bahçe küçük olunca deneme amaçlı üç ondan beş bundan ektim. Geçen sene de sanal tarlamda ( malumunuz Farmville) ekip biçiyordum 🙂 Bu sene ekip biçme işlerimden bahsettiğim kardeşlerimin tepkisi de ilginç oldu. Farmville domateslerinden bahsediyorum zannetmişlerdi .
Her çiçek açışlarında heyecanlanıyorum, minik minik oluşlarını izlemeye doyamıyorum. Hayran oluyorum güzelliklerine. Özellikle mor patlıcan çiçeklerine. Çok uzun sürüyor olgunlaşmaları, ama çiçek dönemi de çok keyifli.
Çocuklara birşeyler öğretirken bir yandan da eğleniyoruz. Meğer toprak ne güzel seymiş. Özellikle çocuklar için. Apartmandasıkışıp kalan çocuklar için üzülüyorum. Toprak insanın stresini alıyor, oyalıyor, öğretiyor, mutlu ediyor, insana doğadaki mucizeleri , diğer hayatları öğretiyor. Mesela kabaklarda, ve salatalıklarda erkek ve dışı çiçekler olduğunu biliyor muydunuz? Okuldayken öğrenmiştik sanırım, ama pek de aklımda kalmamış, bazı şeyleri ezberleyip devam etmişim. Sonra bir ayete rastladım. ‘ Her şeyi çift (erkek-dışı) yarattık ki düşünüp ders alasınız.’ (Zâriyât, 51/49). Zerrelerden, galaksilere, bitkilere, hayvanlara…. herşey böyle. Hiçbirşey sahipsiz değil. Öylesine değil…. tesadüf değil.
Erkek çiçeklerden birşekilde polenlerin dışı çiçeklere ulaşması gerekiyor ki meyveleri olgunlaşabilsin. Dolayısıyle yararlı böceklerin gelip kabakların, salatalıkların, domateslerin üzerinde gezinmesi lazım . Peki, kabak çiçeklerinin de yenebildiğini biliyor muydunuz? Marketlerde bulunmadığı için de bayağı özel birşeymiş. Ben de denedim kabak çiçekleri una bulayıp tavada kızarttım. Tadı tıpkı minik kabak gibi, çok hafif. İlk başta kendimi çok garip hissettim. “Yiyecek başka birşey yok da sanki kabak çiçeklerine kaldım” gibi… ya da “ben inek miyim kabak çiçeği yenir mi” gibi… Ama birşey yeniyorsa yeniyordur, denemeden karar verilmez. Hatta Çocuklar Duymasın’ın eski bölümlerinden birinde Haluk’un açlıktan saksıdaki çiçeği yediği sahne geldi gözümün önüne. Kabak çiçeği maceram da bu duygularla atlatıldı.
Kelebekler, sinek kuşları, arılar gelsin diye birkaç çiçek ektim. Sanırım arılar daha lezzetli çiçekler buldular, pek benimkilere uğramıyorlar. Yasemin çiçekleri daha cazip geliyor galiba. Bazı bitkileri zararlı böcekler istila ediyor malesef. Doğanın kanunu bu. Herşey bir düzen içinde, hiç bir canlı rızıksız kalmıyor. En sık bahçemizi sincaplar ve kediler ziyaret ediyor. Kedilerden fenalık geldi, arabanın üstünde debelenip, bazen de bahçeyi tuvalet olarak kullanıyorlar. Sincaplarla “şeftalileri önce kim kapacak” yarışı yapıyorduk, çoğunlukla onlar benden önce yiyorlardı tabii. İlk başlarda ağaçtaki şeftalilerin neden azaldığına bir türlü anlam verememiştim. Hatta bir gün eşim koparmaya niyetlendiğim ağaçtaki son şeftaliyi kopartmayıp, ertesi günü beklersem daha iyi olgunlaşacağını söylemişti de ertesi gün sincapların benden önce davrandığını görünce sinir olmuştum.
Küçük bahçemde birkaç şey için bile börtü böcekle uğraşırken koskoca tarlaları eken insanlara “Helal olsun, eliniz kolunuz ağrımasın” diyorum. Tarımcılık zor iş. Ekmesi, kazması, sulaması, yabanı otu, hastalığı, böceği, çiçeği… Tüm yetiştiricilerimizi takdir ediyorum. Köylünün elinden o kadar emekle aylardır uğraştığı ürününü yok pahasına alıp sonra da esas alıcıya çok yüksek fiyatlarda satmalarını kınıyorum. 50 kuruş harcadığı suyu mu karşılar, kullandığı ilacı mı, harcadığı zamanı mı? Bir yanda “Benim oyum dağdaki çobanın oyuyla bir mi diyenler”, bir yanda emekçiyi, işçiyi görmezden gelenler….
Atatürk’ün “Köylü milletin efendisidir” sözüyle de bitiriyorum. Ne demişler, “Anlayana şivirisinek saz, anlamayana davul zurna az”.
Neslihan Çelik Çetin
neslininyeri@alaturkaonline.com
alaturkaonline.com
yazın çok güzel olmuş ablacım,özellikle sincabın son şeftaliyi yürütmesi beni derinden etkiledi:)ama ben sana söyleyim o sincap eniştem de olabilir baksana bir gün önce sana yedirmemiş:)sincabın günahını alıyor olabiliriz yani:)heh heh hee:)