Trabzonspor Gençlerbirliği maçının ilk yarısında peşi sıra gelen gollerden sonra bütün stat bu sözlerle inliyordu. Saldır Trabzon’um Oleeyyy …
Pazartesi akşamı, soğuk ve yağmurlu havaya rağmen bu sezon oynanmış olan önceki lig maçlarına oranla statta daha fazla seyirci vardı. Daha fazla dediysek de Avni Aker’in yarısını bile doldurmaya yetecek kadar bir kalabalık da yoktu.
Ersun Yanal’ın takımın başında yer aldığı ilk maçta Galatasaray’ı 3-0 lık bir skor ile mağlup etmesi Trabzonspor’daki değişimin başlangıç emaresi olarak görülebilir. Ne de olsa üç büyük takımı 945 gündür yenemeyen Trabzonspor bu şansızlığına ezeli rakibine karşı deplasmanda aldığı galibiyetle son vermişti.
Ersun hoca ilk sınavı olan Galatasaray maçında yeni tanıştığı futbolcuları olması gerektiği gibi, olmaları gereken mevkilerde oynatarak ilk doğru hamlesini yapmıştı aslında. Taraftarın haftalardır bir arada görmek istediği Mehmet Ekici ile Özer Hurmacı’yı yan yana oynatarak, bu ikiliye daha geriden destek veren Kevin Constant’ı da sahaya sürerek Galatasaray’ı bu Bermuda Şeytan Üçgeni ’ne hapsedip tabiri caizse orta sahada imha etti.
Metalist Kharkiv maçında sahada daha farklı bir dizilişle takımı yerleştirdi. İlk bakışta 3-5-2 gibi gözüken, ancak ataklarda 3-5-2, defansta ise 5-3-2 gibi değişken bir düzende takımı oynatmayı denedi nispeten güçsüz rakibi karşısında. Bu ilk denemede istediği verimi alamasa da Metalist maçını 3-1 alarak Trabzonspor’un Avrupa’da bir üst tura yükselişini garantileyerek sahadan ayrılmasını bildi.
Benim en fazla merak ettiğim maç Gençlerbirliği müsabakasıydı aslında. Şampiyonluk sözcüğünün telaffuz edilebilir olması için Gençlerbirliği müsabakasının kazanılması gerekiyordu. Ersun Yanal ve takım uyumu ile ilgili iki kelam edebilmek için de en azından bu 3 maçlık periyodun tamamlanması ve gözlemlenmesi daha doğru olurdu benim için. Nitekim de öyle oldu. Üç maçı arka arkaya koyduğumuz zaman takımda skora da yansıyan pozitif yöndeki değişim apaçık görülebiliyor.
Bir organ naklinde naklin başarılı olup olmadığının anlaşılması için operasyondan sonra belirli bir zaman diliminin geçmesi beklenir. Bu zaman diliminde vücudun nakledilen organı kabul edip etmeyeceği belli olur. Bir diğer merak edilen yanıt ise, eğer vücut reddetmediyse bu organın görevini doğru yapıp yapamayacağı sorusuna aittir. Kritik zaman eşiği sorunsuz atlatıldıktan sonrası bir aksilik olmazsa tam anlamıyla “Hayata Geri Dönüş” tür.
Son üç maçın sadece skorlarını değil, bütün yönlerini ele alırsak görünen o ki, Vahid Halihodzic’in yerine nakledilen Ersun Yanal’ın hem takım, hem de seyirci tarafından fazlasıyla benimsenmiş olduğu görülüyor. Benimsenmek bir tarafa bu teknik direktör değişikliği hem takım, hem taraftar, hem de camia için tam bir “Hayata Geri Dönüş” oldu desek yanlış söylemiş olmayız.
Bir önceki yazımda Trabzonspor’a teknik direktör olmuş kişilerin yanlış zamanlara denk gelen hikayelerinden bahsetmiştim. Ersun Yanal’ın ilk dönemine “Doğru insan, yanlış zaman”, Halihodzic sonrasında ismi telaffuz edilmeye başladığı dönemde ise “Doğru zaman, yanlış insan” tabirlerini kullanmıştım. Ancak, bu öngörümün yanlış çıktığını ve hücum futbolunu daha iyi oynayacağı aşikar olan bu kadro ile hücum futbolunu oynatmayı seven Ersun Yanal’ın doğru zamanda birbirlerini tamamlamakta oldukları görüyoruz.
Ersun Yanal dediysek de burada Jose Bosingwa’ya ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Onur’un yokluğunda takım kaptanlığını devraldığı bu günlerde hem sahadaki duruşuyla, hem de mücadelesiyle taraflı tarafsız herkesin takdirini kazanmış durumda. Taraftarın “Reis” lakabını taktığı Bosingwa’nın mücadelesi sadece kendi performansını değil, bu performansı örnek alan takım arkadaşlarının da performansını yukarıya doğru çekiyor.
Halihodzic sonrasında takım tam anlamıyla hücum futbolunu benimsediği için, son haftalarda Mehmet Ekici, Özer Hurmacı ve Yusuf Erdoğan orta sahadaki mücadeleleri ve yaratıcılıkları ile göz dolduruyorlar desem yalan olmaz. Yusuf’un Galatasaray, Mehmet Ekici’nin Metalist, Özer Hurmacı’nın da Gençlerbirliği maçlarındaki gollerine bakarsak bu üçlüden her maçta en az 1 gol çıkma ihtimalini oldukça yüksek olduğu sonucunda varabiliriz. Trabzonspor’un başta Mehmet Ekici olmak üzere bu üçlü tarafında kullanılan ya da organize edilen duran toplar ile bu sezon daha çok iş yapacağı bütün istatistiklerde açıkça yazıyor.
Ve Oscar Cardozo. Özellikle bugünkü maçta soğukkanlılıkla attığı 3 golle tribünde dünya gözü ile kendisini seyretmekte olan bizleri mest etti desek yeridir. Hele de o 3. goldeki aşırtma vuruşunda kaleci de dahil hepimiz ağzımız açık vaziyette topun ağlara gidişini ağır çekimde izledik.
Beşiktaş ve Trabzonspor’un ve buna paralel olarak Demba Ba ile Cardozo’nun yükselişe geçtikleri şu haftalarda hem takımlar hem de forvetler arasındaki rekabet iyiden iyiye kızışmaya başladı bile. Önümüzdeki hafta iki takım arasındaki müsabaka ligin istikametini önemli ölçüde belirleyecek. Gerçi geçen son iki haftada olduğu gibi maçların kaderlerini belirleyen hakemleri, hırçın futbolcuları, ortamı geren yöneticileri tartışmaya devam edersek, ligin gidişatının komedi tiyatrosundan öteye geçemeyeceğini de üzülerek söyleyebiliriz.
Tiyatro ve komedi kelimelerini kullanınca aklıma Dante’nin “İlahi Komedya” isimli ünlü eseri geliverdi. Okuyanlar bilirler, “İlahi Komedya” Dante’nin ölümünün sonrasında sırasıyla Cehennem, Araf ve Cennete doğru geçen seyahatini anlatmaktadır. 3 Temmuz Şike dönemini “Cehennem”, sonrasında yaşadığımız bu dönemleri “Araf” olarak kabul edersek, bundan sonraki durağımız oynanan güzel futbola odaklanacağımız bir Futbol Cennet’i olur umarım. Yok, eğer bu kafada gitmeye devam edilecekse, Türkiye’de oynanan futbol daha uzun süre Araf’ta kalmaya devam edecektir.
Ercüment Yılmaz
